زیارت عاشورا تعلیم الهی است و به همین جهت مخصوص اهل تقوی است :« اتقوا الله و یعلمکم الله ». زیارت عاشورا مال محرم ها و خصوصی ها است . عمومی نیست . زیارت وارث عمومی است . اما زیارت عاشورا مخصوص اهل راز و یک حقیقت عرشی است .

زیارت عاشورا کلام الله و سرود عرش است ، آهنگ توحید دارد . آدم در زیارت عاشورا ، حتی یک جا ، دنیا از خدا نمی خواهد . آخرین مرحله زیارت عاشورا فناست . بعد از آنکه زائر ، سلام ها را می دهد و به سجده می افتد ، در سجده چه می گوید :           « خدایا مرا حسینی کن ، تا من هم در خطی باشم که یاران حسین(ع) در آن خط بودند . خط مردانگی ، آزاد و بی تعلق به این دنیا زندگی کردن . خط بندگی و عشق خدا و خط از جان گذشتن . سراسر زیارت عاشورا سرود عشق است و در یک جای آن توجه به دنیا وجود ندارد ، درست همانند مناجات امام باقر (ع) در سحرهای ماه مبارک رمضان در دعاهای مربوط به سحرهای ماه مبارک رمضان ، دو دعا بسیار مورد توجه است : دعای ابوحمزه ثمالی و مناجات امام باقر (ع) . دعای ابوحمزه ثمالی گر چه دعای بسیار فوق العاده ای است ، اما جهات دنیوی هم در آن آورده شده است . ولی در مناجات شریف امام باقر (ع) در سحرهای ماه مبارک رمضان ، انسان از اول تا آخر پیش خداست . اصلاً غیر خدا نمی بیند : « اللهم انی اسالک من جمالک باجمله ، من کمالک باکمله » . مرتب با خود خداست . خود خدا را می خواهد . غیر از خودش چیزی نمی ماند که بخواهد . با همه دعا ها فرق دارد . زیارت عاشورا هم همینگونه است . آهنگ توحید دارد . انسان را عرشی می کند و بالا می برد .

ادامه دارد...(انشاالله)