بعدازظهر روز جمعه توی دو تا تشییع جنازه شرکت کردم که یکی از اونها از بستگان ما به حساب می اومد.

 توی اینطور برنامه ها شرکت کردن خیلی لذت داره به جهت اینکه آدم رو یاد فرمایش جناب رسول الله میندازه که واعلم انک انت لاحق به. نه لذتی که با انجام افعال دنیایی می بریم

در تمام مدتی که همراه تابوت بودمبه صدای مردم گوش می دادم و فقط لبهام هم تکون می خورد:

حق است لااله الاالله، محمد رسول الله، علی ولی الله و....

وموقع دفن جنازه فرمایشات آقای من و شما، زین العابدین(ع) توی گوشم صدا میکرد:

 ابکی لِخروج نفسی، ابکی لظلمة قبری، ابکی لضیق لَحَدی، ابکی لسوال مُنکر و نَکیری، ابکی لخروج قبری عریانا، ابکی ابکی...

و یاد دو تا الهی علامه حسن زاده آملی افتادم:

الهی، این همه خواب بیداری ام رب ارجعون گفتن و از جناب شما پذیرفتن، دیگر به چه رو رب ارجعون گویم که وقت انا الیه راجعون است.

الهی، ظاهر ما اگر عنوان باطن ما نباشد، در یوم تبلی السرائر چه کنیم؟

********